Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας μου!

Επιλογή γλώσσας

Υπάρχουν αρκετοί ορισμοί για το τι είναι ΣΚΠ. Θα συναντήσετε αρκετούς στις σελίδες του διαδικτύου όχι με μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ τους αν και ιστορικά έχουν γίνει ποικίλλες εκτιμήσεις. Θα επιχειρήσω κι εγώ με τη σειρά μου να προσδιορίσω τον όρο σύμφωνα με την εμπειρία και τη μέχρι τώρα γνώση μου.

Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) είναι ένα αυτοάνοσο πολυπαραγοντικό σύνδρομο του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), που αποτελείται από τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό και σίγουρα ΟΧΙ ΤΥΧΑΙΟ!

Πριν αρχίσω να το εξηγώ ας εξοικιωθούμε με μερικές έννοιες με όσο πιο απλά λόγια γίνεται:

Ανοσοποιητικό Σύστημα (ΑΣ): Δίκτυο στοιχείων (κύτταρα, συστατικά κυττάρων), που προστατεύουν τον οργανισμό από διάφορες λοιμώδεις καταστάσεις.

Αυτοανοσία: Έννοια που περιγράφει την παθογόνα κατάσταση κατά την οποία το ανοσοποιητικό μας σύστημα επιτίθεται στον οργανισμό μας. Σε ορισμένες περιπτώσεις το (ΑΣ) μπορεί να δράσει είτε εναντίον συστατικών του ίδιου του οργανισμού (αυτοανοσία) είτε εναντίον θεωρούμενων μη παθογόνων παραγόντων (αλλεργία). Στην ΣΚΠ η επίθεση διεξάγεται στα κύτταρα υγειών νευρικών ιστών προκαλλώντας βλάβες στην ουσία που τους περιβάλλει και ονομάζεται μυελίνη.

Μυελίνη: Πρωτεϊνούχα ουσία που περιβάλλει τη νευρική ίνα και την προστατεύει παίζοντας ρόλο μονωτή στην μετάδοση των νευρικών ηλεκτρικών ερεθισμάτων.

Ίσως έχετε ακούσει το παράδειγμα με το ηλεκτρικό καλώδιο.

Φανταστείτε το νευρικό σας ιστό σαν ένα ηλεκτρικό καλώδιο:

Αντιγόνο: Ουσία ξένη προς το ανοσοποιητικό σύστημα. Αντιγόνο μπορεί να αποτελέσει κάποιος ιός, μύκητας, κάποια πρωτεΐνη που βρίσκεται σε κάποια τροφή (γάλα, σόγια κα).

Αντίσωμα: Ουσία που παράγει ο οργανισμός για την αντιμετώπιση κάποιου αντιγόνου (εχθρού).

Ανοσοσύμπλεγμα: Ο συνδυασμός Αντισώματος - Αντιγόνου που δημιουργείται. Τα ανοσοσυμπλέγματα μπορούν να μπλοκάρουν εκατοντάδες από τους (πάνω από 600!) υποδοχείς των κυττάρων μας με αποτέλεσμα να μην γίνεται σωστή (ή καν) απορρόφηση ζωτικών ουσιών από αυτά όπως βιταμίνες, ορμόνες κλπ.

Στην ΣΚΠ η μυελίνη δέχεται επίθεση ως ξένη προς το σώμα ουσία. Ύστερα από πολλαπλές φλεγμονές δημιουργούνται βλάβες- ρωγμές στη μυελίνη που δυσκολεύουν το ρόλο της ως "μονωτή" των νευρικών σημάτων. Τα σήματα δεν μπορούν να μεταδοθούν επαρκώς και έτσι πολλά κινητικά, νοητικά ή άλλους είδους προβλήματα ξεκινούν.

ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ ΤΟ (ΑΣ) ΚΑΙ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΥΓΙΕΙΣ ΙΣΤΟΥΣ ΜΑΣ; ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ; Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΗ: ΟΧΙ!

Αν δεν απαντήσουμε σε αυτό σήμερα που η ιατρική τόσο έχει προχωρήσει, τότε το μόνο που μπορούμε αντιεπιστημονικώς να ισχυριστούμε είναι να πολεμήσουμε με κατασταλτικά μέσα (ανοσοκατασταλτικά φάρμακα) το ανοσοποιητικό μας σύστημα ώστε να μειώσουμε τη δραστηριότητά του (...άρα και την παραγωγή αντισωμάτων) ώστε να σταματήσει και η καταστροφή ή σε μια άλλη περίπτωση να το ξεγελάσουμε για να καταστρέφει "κάτι άλλο" ανώδυνα για να γλιτώσουμε εμείς. Ξοδεύονται εκατομμύρια κάθε χρόνο πάνω σε αυτές τις λογικές χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα ενώ υποτιμάται η έρευνα γύρω από τι οδηγεί το (ΑΣ) σε τέτοια συμπεριφορά και με ποιο φυσικό τρόπο θα αφαιρέσουμε όλους εκείνους τους αντιγονικούς παράγοντες που μας το φθάνουν σε αυτή την κατάσταση.

Όσο δεν τα αντιμετωπίζουμε τα Αίτια δεν εξαλοίφουμε πραγματικά και τα αποτελέσματα...

Μακρυά από ιδιοτελή συμφέροντα και πονηρούς σκοπούς πρέπει να παραδεχτούμε πως είναι απόλυτα δικαιολογημένη η συμπεριφορά του (ΑΣ). Η δημιουργία αντισωμάτων για την αντιμετώπιση των πολλαπλών εχθρών (αντιγόνα) που καθημερινά βάζουμε στον οργανισμό μας με ό,τι τρώμε, πίνουμε, αναπνέουμε σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες που αφορούν το (ΑΣ) (αλόγιστη χρήση φαρμάκων, χρήση εμβολίων κλπ), είναι ό,τι ευθύνεται γι'αυτή τη συμπεριφορά. Κι ενώ όλοι οι γιατροί παραδέχονται στα λόγια τη σοβαρότητα της διατροφής, των βιταμινών, του τρόπου ζωής γενικότερα κλπ, στην πράξη είναι φανερό πως το βάζουν σε δεύτερη μοίρα...

Οι "εχθροί"¨πληθαίνουν και πλέον γίνονται ένα με τους υγιείς ιστούς μας. Το (ΑΣ) λέει: "Τέρμα στην ανοσολογική ανοχή" που δημιουργεί η παθογόνα εποχή μας.